bezeceństwo

rzeczownik · książkowe

Czyn nieprzyzwoity lub gorszący, nazywany tak z oburzeniem albo z ironią.

• Radni grzmieli o bezeceństwach, jakich nocą dopuszczają się goście nowego klubu.
• Cała lista jego bezeceństw sprowadzała się do spóźnień i zjedzenia cudzej kanapki.
• Autor opisuje dworskie bezeceństwa bez cienia zgorszenia.